Męska lektura

Oficjalna wersja Wi-Fi 802.11n jest efektem pracy grupy roboczej 802.11 i ratyfikowana przez IEEE. Grupa robocza 802.11 jest w trakcie opracowania projektu standardu 802.11n. Projekt ten został zatwierdzony przez wewnętrzne głosowanie grupy roboczej, jednak wiele kwestii technicznych wymaga jeszcze rozwiązania.

Pomiędzy 802.11n draft 2.0 a finalną wersją standardu 802.11n nie ma istotnych zmian. Jednak bardzo ważne pytanie, które pozostaje bez odpowiedzi, to ile ratyfikowany standard będzie różnił się od 802.11n draft 2.0. Wi-Fi Alliance i jego członkowie pracują w celu zapewnienia, że różnica pomiędzy końcową ratyfikacją standardu 802.11n będzie taka, że każde urządzenie zbudowane z 802.11n draft 2.0 może zostać zaktualizowane do ostatecznej wersji standardu tylko poprzez zmiany w oprogramowaniu.

MIMO jest sercem 802.11n. Technologia MIMO stanowi podstawę dla zrozumienia, jak sieci 802.11n mogą osiągnąć szybkość transmisji danych do 600 Mbps. Aby zrozumieć zmiany wniesiona przez technologię MIMO, ważne jest, aby zrozumieć niektóre z podstaw, które określają, jak działa tradycyjne radio. Technologia MIMO: Multipath lub zróżnicowania przestrzennego. W typowych pomieszczeniach, gdzie działa WLAN, na przykład biura, szpitale, magazyny, sygnał radiowy Wi-Fi bardzo rzadko dociera najkrótszą drogą od nadajnika do odbiornika. To dlatego, że jest rzadko “polu widzenia” między nadajnikiem a odbiornikiem.

Każdy strumień spatial diversity jest wysyłany z jego własnej anteny, przy pomocy własnego nadajnika. Ponieważ jest trochę miejsca między każdą z tych anten Wi-Fi, każdy sygnał pokonuje nieco inną ścieżkę do odbiornika. To się nazywa zróżnicowanie przestrzenne (spatial diversity). Każdy dodatkowy nadajnik lub odbiornik Wi-Fi w systemie zwiększa SNR. Jednak przyrost zysku z każdego dodatkowego nadajnika lub odbiornika zmniejsza się bardzo szybko.